Wiersz patefonowy
Złoty Patefon oświetla swym blaskiem
Zza pancernej szyby na betonowym piedestale
Każdy kto nań spojrzy pożąda go już trwale
Kładzie się na jego duszy cieniem
Wyzbyć się nie mogąc tego pożądania
Marzy o nim w dzień i w nocy
Nie cofnąłby się nawet od błagania
Jednak może tylko płakać z niemocy
Bo Partia nie pozwoli
By na przekór ludowej woli
Trafiła ta nagroda
Do jakiegoś tłumoka!
Metadane
Autor: Palpatyn Zgonarcha Lepki
Data: 17 lutego 2010 r.
Link: wandea