Nowa Biblioteka Narodowa

Jądro w ciemności vol. 9 - "Twarzą do ściany"

Misio obudził się nagle. Rozejrzał się powoli po okolicy. Tak, to był ten las w którym zasypiał. Złapał się za głowę. Nienawidził nagłego wstawania rano. Pierwsza myśl - papieros ! Druga - Luger ! Ale jego już nie było, teraz miał tommyguna. Ale przecież nie może walczyć bez pistoletu. Wstał powoli, założył kurtkę i poszedł szukać porucznika Właśniaka. Ten spał jeszcze smacznie, tak jak reszta oddziału, nie wyłączając wartowników. Ci pozdrowili Misia i dalej obserwowali teren. Misio, szturchając Właśniaka za kurtkę, obudził go niezbyt delikatnie. Ten przywitał go po przyjacielsku.
- Pojeba... O dzień dobry panie kapitanie.
- Właśniak... Mam problem, potrzebuje pistoletu.
- Ech... O 5 rano? Niedobrze z panem kapitanem coś ostatnio...
- Nie pierdol tylko daj mi klamkę.
- Tam gdzieś przy skrzyniach leży colt... Dobranoc...

Oddział był gotowy do drogi już o 6 rano. Spakowani, najedzeni i ogoleni ruszyli powoli przez las w stronę Musztardowa. Misio podzielił swoją kompanię na 3 kolumny, każda szła równolegle do siebie, w rozstępach 400 metrowych. Las nie był gęsty także szli sprawnie. Na przód pochodu Misio wysłał czujki, które miały sprawdzać, czy nie ma tam gdzieś wroga. Szli może tak ze 6 godzin, kiedy straż przednia poinformowała dowódcę, że dotarli do wsi. Misio nie wiedział, czy jest to wieś proscholandzka, czy prosarmacka. Wymyślił więc oryginalny podstęp...

Misio jechał powoli na rowerze z papierosem w ustach. Nie miał przy sobie broni, bo i po co? Nie chciał aby go zdemaskowano. Dodatkowo nie miał swojego munduru, więc wyglądał jak prosty wieśniak. Jechał powoli drogą do wsi, nucąc sobie coś tam pod nosem i paląc faję. Zbliżając sie, mijał jakieś wozy z sianem, z gnojem i z ziemniakami. Czuł wieś, wszkaże urodził się niedaleko. Nie obawiał się rozpoznania, przecież nikt spoza oddziału nie znał jego twarzy, a Ci co znali prawdopodobnie zgineli albo nie wiedzieli, że to on jest Misiem. Tym Misiem. Tak więc jechał nie uzbrojony, na rowerze, przebrany za wieśniaka do obcej wsi.

Numer z rowerem był raczej jednorazowy, zwłaszcza w przypadku jeśli okazałoby się, że jest na wrogim terenie. Atak na wieś proscholandzką był nieunikniony - taka była taktyka Misia. Ale nie chciał zabijać wieśniaków - byli to w końcu jego rodacy. Ludzie zapamiętaliby, że przed atakiem we wsi pojawił się nieznany, samotny rowerzysta. Śmiertelność wśród nieznanych, samotnych rowerzystów wzrosłaby nagle, zwłaszcza na tym terenie. A dużo z tych nieznanych, samotnych rowerzystów było przecież ważnymi kurierami...

Misio powoli wtoczył się do wsi. Zatrzymał się gdzieś na środku, zsiadł z roweru i zapalił kolejnego papierosa. Rozejrzał się dookoła spokojnie i bacznie oglądał całe zamieszanie. Jego wzrok zatrzymał się na pewnym grubasie. Widać było, że to sołtys. Dlatego Misio, z niezbyt ukrywaną ciekawością przyglądał się owemu grubasowi. Chciał zwrócić jego uwagę, żeby podszedł do niego. Wybadałby wtedy czy wieś jest prosarmacka, czy nie.

- Ej ty tam, na rowerze ! Cho no tu ! - zakrzyknął sołtys.
- Kto? Ja?
- Tak ty, podjedź no tu do mnie. Nie jesteś stąd, rozpoznałbym Cię odrazu.
- No fakt, bystre oko - zażartował Misio. Jednak szybko skończył się śmiać, bo był to śmiech jednostronny - Jestem tu przejazdem. Jadę właśnie z Krezu do pewnej wsi koło Czekan.
- Aha. To zmykajcie stąd prędko, bo my tu nie lubimy obcych. Zapytam tak po przyjacielsku...
- Taaak?
- Jesteś za królem scholandzkim, czy za tym sarmackim satrapą?
- Jaa? A od czego to zależy?
- Bo widzisz, my tutaj jesteśmy za Scholandią i nie chciałbym żeby przytrafiła Ci się krzywda.
- Aha, rozumiem.
- Tak więc zmykaj stąd raczej, dobra?
- Ma się rozumieć. Niech będzie pochwalony!
- Niech będzie, niech będzie...

Poszło mu łatwo, zbyt łatwo. Ale, przecież oddział jego nie działał jeszcze w tej okolicy, także tutaj sił scholandzkich nie było. Z resztą, wojsko siedziało w Czekanach, do jakichś incydentów w okolicy po prostu wyjeżdżało. Także dla Misia była to akcja typu "wchodzimy, palimy, spadamy". Odjechał paręset metrów od wsi, po czym upewnił się, że nikt go nie obserwuje i skręcił do lasu. Tam, po godzinie, odnalazł swój oddział. Wyjaśnił na czym polega sytuacja, że zaatakują w nocy, że podpalą wieś i pójdą dalej na południe. Mówił, żeby nie zabijali wieśniaków bez powodu, bo to przecież ich rodacy. Obawiał się, żeby mieszkańcy nie zorganizowali się w jakąś milicję samoobrony, nie chciał ofiar wśród ludności cywilnej. Wiedział jednak, że miejscowości kolaborujące z okupantem miały lepiej, najczęściej kosztem tych wsi które pozostały lojalne. Dlatego trzymał się tego, to było jego jedyne moralne usprawiedliwienie dla tego ataku i dla potencjalnych ofiar.

Podeszli w nocy, po cichu. Misio rozdzielił oddział na 3 plutony. Jeden miał w małych grupkach przeskoczyć przez drogę i zaatakować, na wyznaczony znak, od drugiej strony. Pozostałe dwa plutony miały uderzyć od północy. Wieś otoczona była lasem, pola znajdowały się poza nim. Zanim Misio rozkazał 3 plutonowi przeskoczyć drogę, lornetką zlustrował wieś. Niestety, ku jego niezadowoleniu, wieś miała milicję. Widać było ludzi z latarkami którzy, prawdopodobnie z bronią, patrolowali między domami. Najbliżej nich znajdował się facet w berecie, ze strzelbą myśliwską. Misio po cichu wydawał rozkazy.
- Muniek, chodź no tu - szeptem przywołał kompanijnego snajpera.
- Tak panie kapitanie?
- Widzisz tam tego o, tego w tym berecie?
- Tak, widzę panie kapitanie.
- Słuchaj, przejdź no ze 100 metrów w prawo, będziesz go widział. Zastrzel go, ale zrób to głośno, żeby te wieśniaki myślały, że stamtąd zaatakujemy. Po oddaniu strzału wróć do nas prędko, ale staraj się robić niezbyt wiele hałasu. Dla kurażu możesz tam granat rzucić, ale wracaj w miarę po cichu. I załatw go jednym strzałem, zrozumiano?
- Tak jest, panie kapitanie - odszepnął Muniek i poszedł w wyznaczone miejsce.
- Na stanowiska ! Niech 3 pluton forsuje drogę ! Uwaga ! - wydawał rozkazy Misio. Padł strzał, wieśniak w berecie również. Po kilku sekundach wybuchł granat. Po kilkunastu Muniek wrócił. Misio wziął swoją lornetkę i obejrzał sytuację na dole. Jego podstęp zadziałał, bo milicja biegła do lasu. Nie cała co prawda, ale spora część.
- Dobra panowie, do ataku. Uważajcie na prawe skrzydło, bo tam są przecież te wieśniaki. Róbcie to po cichu, ambaras możecie zaprowadzić dopiero we wsi. Nu, pajechali!

Zbiegali po cichu. 3 pluton był już na drugiej stronie, o czym poinformowała Misia czerwona raca. Pluton ten miał atakować na sygnał zielonej racy. Misio, dzierżąc swojego tommyguna, przewodził atakowi drugiego plutonu. Wybrał ten, żeby zobaczyć co zrobią ci milicjanci wyprowadzeni do lasu. Zbiegli już do wsi. Misio dostał się między dwa domki, gdzie zobaczył faceta ze strzelbą. On z resztą Misia też. Nie było czasu na reakcję, padły pierwsze strzały. Misio szybką serią, w biegu powalił wieśniaka, przygotował sobie też granat. Nie wiedząc co jest na centralnym placu, wybiegł na niego, ziejąc ogniem ze swojego pistoletu maszynowego. Nie było cywili, sami milicjanci. Jakby to była obława wieśniaków na Misia. Ha, amatorzy... Sami autochtoni strzelali często, ale niezbyt celnie. Misio przeładował swój pistolet, rzucił granat i biegł dalej. Wtedy poleciała zielona raca i z lewej strony wybiegli kolejni żołnierze Misia. Chciał odciąć tych wieśniaków w lesie, dlatego zależało mu na prędkości. Po kilku minutach wieś była oczyszczona i 2 pluton zajął pozycję u wylotu lasu. Pierwsi milicjanci pojawili się w minutę później. Nie mieli wiele do powiedzenia, ponieważ padali martwi, szybko i gęsto. Cała akcja nie trwała dłużej niż 10 minut.

Kiedy ucichły strzały, ci mieszkańcy co nie walczyli, wyszli na plac. Ale Misia już nie było. Na środku leżał tylko pluszowy miś - nowy znak firmowy oddziału. Cała banda "Misiosbanditen" była już w lesie. Misio chciał tylko jeszcze ściągnąć tego grubasa, sołtysa. Słusznie podejrzewał, że on nie uczestniczył w walce. Wziął od Muńka jego karabin snajperski. Odszukał na placu sołtysa. Był, stał otoczony starcami, kobietami i dziećmi. Jeden strzał w głowę zakończył jego karierę. Poleciały też koktajle mołotowa. Wieś stanęła w płomieniach - ku przestrodze dla innych wsi kolaborujących z okupantem. Tak to przynajmniej tłumaczył sobie Misio.

Ruszyli dalej na południe, w stronę Musztardowa...

Metadane
autor: Michał Czarnecki
data: 30 sierpnia 2006 r.
link: wandea